شهادت فاطمه زهرا

شب در سکوت غمگین در ماتم و سیه  پوش

نالید   از   مدینه    از  مردمان      خاموش

بر روی   دوش  حیدر  آن   یاس قد   خمیده

آن  کوچه های  خاکی، اینگونه    غم  ندیده

آن شب صدای گریه درسینه بود  وخاموش

جاری شد اشک زینب،شایدکه رفته ازهوش

مادر به زینب آن شب از عشق گفته بودش

از  حنجر  بریده  ، از  تشنگی   در   آتش

زینب  درون  قلبش  فریاد  را  نگه داشت

در صحنه ی اسارت از ظلم پرده برداشت

آن شب دو دست حیدر  لرزید از  خجالت

گویا  که ریشه  دارد در  مردمان  جهالت

از دست مردمان بود  آن  ناله های  حیدر

ای کاش مرده بودم  در جنگ بدر و خیبر

در لحظه های آخر اینگونه دردو دل کرد

بارید او غسل او را با صورت خجل کرد

آهسته با تو می گفت ای  نزد  من  امانت

من  را  ببخش  اینک ،  دیدار  تا  قیامت

زان پس علی به کنجی ازخانه اکتفا کرد

از حق خود گذشت و پیکار را رها کرد

حسرت به  دل بمانید  ای مردمان  عالم

نا محرمان  ندانند  این راز  دخت  خاتم

                 در   جمله ها   نگنجد  هرگز   غم  دل  یار

                 گر کوه باشی از غم ویران شوی تو صدبار

شعر از محمدرضا صدری

شاعر انجمن شعر شبستان