شب فراق نداند که تا سحر چند  است؟

مگر کسی که بزندان عشق در بندست

گرفتم   از  غم   دل   راه   بوستان  گیرم

کدام   سرو  به بالای  دوست  مانندست ؟

پیام  من  که  رساند  بیار  مهر گسل؟

که بر شکستی و ما را هنوز پیوندست

قسم به جان تو خوردن طریق عزت نیست

به خاک پای تو کان هم عظیم  سوگند ست

که با شکستن پیمان و  بر گرفتن دل

هنوز دیده به دیدارت آرزو مند ست

خیال  روی  تو  به  یخ  امید  بنشاندست

بلای  عشق  تو  بنیاد صبر برکنده است

 ز دست رفته نه   تنها  منم  درین  سودا

چه دستها که ز دست تو بر خداوندست

ز ضعف طاقت  آهم  نماند  و ترسم  خلق

گمان برند که سعدی زدوست خرسندست

(سعدی شیرازی)